Kompresor

Do czego służy

Kompresor przycisza dźwięk zawsze, gdy staje się głośny, sam z siebie, wiele razy na sekundę. Gdy przytrzyma się głośne momenty, całą partię można podgłośnić, dzięki czemu ciche momenty są słyszalne, a nic nie wyskakuje. Partia trzyma jeden, równy poziom w miksie zamiast pojawiać się i znikać.

Sięga się po niego, gdy partia wokalna, basowa albo perkusyjna jest nierówna: jedne nuty giną, inne są za mocne, a żadna pozycja faderu nie pasuje do wszystkich naraz. Dynamika to idea, na której to się opiera.

Łatwo z tym przesadzić: dźwięk skompresowany zbyt mocno jest płaski i męczący, bez różnicy między grą cichą a mocną. Jeśli nie słychać, co robi Kompresor, często już robi dość. Jego punkty startowe to Even out a vocal, Punchy drums, Steady bass, Body underneath i Glue the mix.

Threshold

Poziom, powyżej którego Kompresor zaczyna przyciszać, w decybelach, od −80 do 0 dB. Wszystko cichsze przechodzi nietknięte. Niższy threshold łapie więcej dźwięku; wyższy — tylko najgłośniejsze szczyty.

Ratio

Jak mocno dźwięk jest trzymany, gdy przekroczy threshold, od 1:1 (brak) do 100:1. Przy 2:1 dźwięk, który przekroczy threshold o 2 dB, wychodzi przekroczony o 1 dB: łagodnie, trudno zauważyć. Przy 10:1 prawie nic się nie przebija, a efekt jest zwarty i płaski.

Attack

Jak szybko Kompresor reaguje, gdy dźwięk robi się głośny: od 0,02 ms do pół sekundy. Szybki attack łapie sam początek każdego uderzenia i czyni je łagodniejszym i okrąglejszym. Wolny attack przepuszcza początek, zanim zacznie trzymać resztę, co zachowuje punch, a nawet go dodaje.

Release

Jak szybko Kompresor puszcza, gdy dźwięk znów cichnie: od 5 ms do 5 sekund. Szybki release podnosi poziom z powrotem między uderzeniami, przez co partia brzmi głośniej i bardziej pobudzająco, a w skrajnym przypadku słychać wyraźne pompowanie. Wolny release dłużej utrzymuje poziom w dół, co brzmi gładziej i spokojniej.

Gain

Poziom dodawany po kompresji, od −24 do 24 dB. Przytrzymanie głośnych momentów sprawia, że cała partia jest cichsza, a Gain przywraca ją do dawnego poziomu. Ustawia się go tak, aby dźwięk był równie głośny przy włączonym i wyłączonym Kompresorze; tylko wtedy da się ocenić, czy jest lepiej, czy po prostu głośniej.

Mix

Udział skompresowanego dźwięku w wyniku. Poniżej 100 % nietknięty dźwięk zostaje z powrotem wmieszany: zachowuje się żywość oryginału i zyskuje korpus wersji skompresowanej. Zob. Mix.

Listen to

Zwykle Kompresor reaguje na dźwięk, który przez niego przechodzi. Listen to sprawia, że reaguje na inną ścieżkę: wybiera się ją z menu, które wymienia pozostałe ścieżki utworu, a ta ścieżka zostaje przytrzymana, gdy tamta jest głośna, a nie wtedy, gdy sama jest głośna. Kompresor słyszy drugą ścieżkę za jej faderem. Inne studia nazywają to sidechainem i każą ręcznie kierować sygnał; tutaj to jedno menu.

Tak pad robi miejsce dla wokalu, a muzyka schodzi pod mówiony głos. W prostym przypadku, gdy jedna ścieżka ustępuje drugiej, Ducker robi to samo dwiema gałkami.

Ustawiony na Nothing, Kompresor słucha własnej ścieżki. Jeśli ścieżka, której słuchał, zostanie usunięta, menu pokazuje A removed track, a Kompresor wraca do własnego dźwięku, dopóki nie wybierze się innej.

Listen above

Pod More. Kompresor przestaje słuchać nut poniżej tej częstotliwości, od 20 do 500 Hz, ale nadal pracuje nad całym dźwiękiem. Bez tego duży bas albo kick wprawia w pompowanie całą ścieżkę; z tym Kompresor reaguje zamiast tego na wokal albo gitarę. Na najniższej wartości, 20 Hz, funkcja jest wyłączona i Kompresor słyszy wszystko.

Miernik redukcji

Miernik u góry urządzenia pokazuje, o ile Kompresor przycisza dźwięk w każdej chwili: słupek rośnie wraz z redukcją, a obok widać liczbę w decybelach. To najszybszy sposób, by wiedzieć, co urządzenie robi: słupek, który ledwie się rusza, oznacza, że threshold jest powyżej dźwięku; taki, który nigdy nie wraca do zera, oznacza, że dźwięk jest cały czas trzymany. Dla większości partii wystarczy, by na głośnych momentach miernik poruszał się między 3 a 6 dB.