Mixer

Miksör, parçaları birbirine göre dengelediğiniz yerdir: her birinin ne kadar yüksek olduğunu ve hoparlörler arasında nerede durduğunu belirlersiniz. Onu alt paneldeki Mixer sekmesiyle açın. Her parçanın dikey bir şeridi vardır, yani bir kanal; en sondaki şerit ise ana kanaldır: duyduğunuz her şeyin toplamı. Bir şeride tıklayarak parçasını seçin; denetçi onu gösterir. Şeritler sığmayacak kadar çoksa miksörü yana doğru kaydırın.

Volume

Fader, bir parçanın ses seviyesini desibel (dB) cinsinden belirler; mühendisler yüksekliği bu birimle ölçer, çünkü kulağımızın algısına uyar: her 6 dB’lik düşüş sinyalin yaklaşık yarısı demektir ve kulak bunu yarıya inme olarak değil, bir basamak düşme olarak duyar. 0 dB, parçayı enstrümanın çaldığı hâliyle bırakır; negatif değerler onu kısar, fader ise +6 dB’ye kadar çıkar. En altta, −60 dB’de parça sessizdir ve −∞ olarak gösterilir.

Fader’lar diğer bütün denetimler gibi çalışır: sürükleyin (ince adımlar için Shift ile, iptal için Esc), değer yazmak için çift tıklayın, 0 dB’ye dönmek için Ctrl ile tıklayın ya da üzerine odaklanıp ok tuşlarını kullanın. Bir fader’a sağ tıklarsanız ondan önce aldığı değerleri görürsünüz (bkz. Geçmiş).

İyi bir alışkanlık, bütün fader’ları biraz aşağıda tutup en önemli parçayı (çoğu zaman davulu ya da vokali) önce yükseltmek, ardından diğerlerini onun etrafına oturtmaktır.

Pan

Pan düğmesi bir parçayı sol ve sağ hoparlörler arasına yerleştirir. Orta (C) sesi iki taraftan eşit çalar; düğmeyi çevirdikçe ses stereo alana yayılır ve düğme konumu örneğin 20 L ya da 35 R olarak okunur. Fader gibi çalışır: Ctrl ile tıklayarak (macOS’te Cmd ile) ortaya geri döner. Bas ve kick’i ortada tutup akorları ve perküsyonu biraz yanlara taşımak miksi daha net yapar, çünkü partiler birbirlerinin arkasında kalmaz. Bu örnekleri net duymak için kulaklık kullanın.

Flesance eşit güçle panlar: sesi ortadan bir tarafa kaydırdığınızda algılanan yüksekliği aynı kalır.

Gönderimler

Bir gönderim, bir parçanın sesinin kopyasını başka bir parçaya iletir; genellikle üzerinde reverb ya da delay bulunan bir parçaya. Parçanın kendisi eskisi gibi çalmaya devam eder. Denetçi, ses seviyesi ve pan’ın yanında her gönderim için bir düğme gösterir; adı to ve gittiği parçanın adıdır (örneğin to Shared reverb). Bu parçadan o parçaya ne kadar gideceğini belirlemek için çevirin (−60 dB’den +6 dB’ye kadar; Ctrl ile tıklamak, macOS’te Cmd ile, onu −12 dB’ye döndürür). Gönderimler Add a shared reverb ile oluşturulur; birkaç partinin tek bir reverb’i paylaşması bu sayede olur: bkz. ortak bir reverb.

Ölçerler

Ölçerler, her fader’ın yanında iki ince çubukla (sol ve sağ), her parçanın şu anda ne kadar yüksek olduğunu gösterir. Ölçek altta −60 dB’den üstte +6 dB’ye uzanır; 0 dB’nin olduğu yerde soluk bir çizgi vardır. Son bir saniye boyunca en yüksek seviyede ince bir işaret kalır (tepe tutma), böylece okuyabilirsiniz; bu seviye 0 dB’nin üzerine çıktığında kırmızıya döner. Ölçerler düzenleme alanında her parçanın yanında da görünür.

Master

Master kanalı şarkının bütününü taşır. Onun ölçerini izlemeye değer: dijital ses 0 dB’nin üstüne çıkamaz; daha yüksek olan her şey düz biçimde kesilir (kırpma), ve bu sert bir çatırtı gibi duyulur. Master ölçerindeki tepe işareti kırmızıya döndüğünde, her şeyi yükseltmek yerine en yüksek parçaları kısın. Master’ın sağında miksör, şarkının bütününü de okur: ses şiddetini, gerçek tepe değerini ve bir spektrumu. Bunlar Ölçerler ve loudness bölümünde anlatılır.

Miksi dışa aktarma

Bir şarkı stüdyodan çıkmaya hazır olduğunda, onu bir WAV dosyası olarak dışa aktarın: Export mix… seçeneğini, oynatma çubuğunun solundaki Flesance işaretinin arkasındaki proje menüsünden ya da komut paletinden seçin. Stüdyo şarkıyı, çalarken duyduğunuz motorla render eder; yalnızca gerçek zamandan daha hızlı ve sesi açmadan. Dosya stereo ve 48 kHz’dir.

Dışa aktarma penceresi neyi dahil edeceğinizi sorar; Export düğmesine basınca dosyanın nereye kaydedileceği sorulur. Kaydetme penceresi projenizin bulunduğu klasörde açılır, proje adı zaten yazılıdır; iptal ederseniz hiçbir şey dışa aktarılmaz. Dosya yazıldığında dışa aktarma penceresi nereye kaydedildiğini söyler.

• Whole song son klibin sonuna kadar, başından başlayarak sürer; nota ya da reverb hâlâ çınlıyorsa on saniyeye kadar fazlasını da alır, böylece son akor kesilmek yerine sönerek biter. Döngü açık olsa bile pencerenin ilk önerdiği seçenek budur.
• Loop range döngünün başı ile sonu arasındaki bölümün tam kendisidir, kuyruk olmadan; böylece dosya başka bir programda yeniden döngüye alınabilir.

Her seçenek kapsadığı ölçü konumlarını ve dosyanın süresini gösterir.

Sessize alınmış parçalar dışarıda bırakılır; solo, çalarken nasıl çalışıyorsa burada da öyle çalışır. Döngü ve metronom hiçbir zaman dosyanın parçası olmaz.

İki biçim vardır. 24-bit her programda açılır ve insanlara gönderdiğiniz biçimdir. 32-bit float 0 dB’nin üzerindeki tepe değerlerini kırpmak yerine korur; dosya daha fazla miksaj ya da mastering’e gidecekse bu önemlidir. Dışa aktarmadan sonra durum çubuğu dosyanın ses şiddetini ve tepe değerini gösterir (aşağıdaki Ses şiddeti bölümüne bakın); 24-bit dosya kırpılmışsa, ana kanal seviyesini düşürüp yeniden dışa aktarın.

Miks ve parçaları

Files altında dışa aktarma penceresi Miks ve parçaları seçeneğini sunar: miksin yanında, şarkının başındaki her parça için (bir grup tek sayılır) bir dosya. Bunlar miksin yanına kaydedilir ve miksin adıyla parçanın adını alır, örneğin “Song - Drums.wav”. Her parça miksin uzunluğundadır ve içindeki yerini korur; böylece birlikte çalan parçalar tam olarak miksi verir. Yalnızca diğer parçaların gönderdiği bir parça (örneğin ortak bir reverb) kendi dosyasını almaz: sesi, ona gönderen parçaların dosyalarındadır. Bu parçalara genellikle stem’ler denir; insanlar bir şarkıyı yeniden miksetmek, başka yerde yeniden miksetmek ya da bazı partileri çıkararak canlı çalmak için bunları ister. 24-bit dosyalar yazılırken hafif bir gürültü eklenir (dithering); bu, sessiz geçişleri pürüzsüz tutar. Yeniden dışa aktarmak tamamen aynı dosyayı üretir.

Notaları MIDI olarak

Proje menüsündeki Export notes as MIDI, nereye kaydedeceğinizi sorar ve şarkının notalarını, her parça için bir iz olacak şekilde, standart bir MIDI dosyasına yazar; zamanlamada swing de korunur. Bir melodiyi ya da ritmi başka bir programa almak ya da başka bir yerde nota kâğıdı olarak basmak için kullanın. Dosyada ses yoktur, yalnızca notalar vardır.

Ses şiddeti

Dışa aktarma penceresi dosyanın ne kadar yüksek olması gerektiğini de sorar:

• As it is seviyeyi, stüdyoda duyduğunuz gibi olduğu gibi bırakır.
• For streaming şarkıyı, yayın hizmetlerinin şarkıları çaldığı −14 LUFS’a getirir; tepe değerleri −1 dB’nin altında kalır. Bunu şarkının tamamında tek bir düz kazanç değişikliğiyle yapar: araya limiter eklenmez, sesin seviyesi dışında hiçbir şey değişmez.

Her iki durumda da stüdyo dosyayı yazmadan önce miksi ölçer ve neler olduğunu durum çubuğunda bildirir:

• dışa aktarılan dosyanın ses şiddeti ve tepe değeri;
• kısıldığı ya da yükseltildiği ve kaç desibel olduğu;
• yayın hizmetinin çalacağı seviyeden daha sessiz olduğu, çünkü daha yükseğe çıkarılırsa kırpılacağı; bu durumda bütün şarkıyı tutan bir gruptaki bir Limiter onu yükseltebilir;
• tam ölçeğin üzerine çıkıp kırpıldığı; en yüksek parçanın adıyla birlikte, böylece kısmaya nereden başlayacağınızı bilirsiniz.

Şarkıya, bunu söylemeden hiçbir şey yapılmaz. Yayın için ses şiddeti bölümü sayının ne anlama geldiğini açıklar.

Uzun bir şarkının render edilmesi bir an sürer. Pencere ilerlemeyi gösterir, bu sırada stüdyo çalışmaya devam eder ve Cancel (ya da pencereyi kapatmak) dışa aktarmayı hemen durdurur.